746 – De Helderse overweg.

Afgelopen zaterdag kreeg ik in onze oudheidkamer weer eens een vraag voorgeschoteld of ik misschien in het bezit was van foto’s van de Helderse overweg! Tegelijkertijd merkte iemand anders op dat hij nog nooit van een overweg in Den Helder had gehoord, en waar moet die dan wel geweest zijn. Historisch gezien zit het zo, toen het oude station nog aan de Prins Hendriklaan gevestigd was kon je maar op twee manieren in de stad komen, via het Koningsplein of via de overweg aan de Brakkeveldweg. Vervolgens kon je dan de Ruyghweg oprijden richting haven of waar je maar naar toe wilde. Maar goed de overweg, voor vandaag heb ik twee geweldig mooie foto’s uitgezocht die gemaakt zijn in 1957. Op de eerste foto zien we dat het verkeer zowel van de Ruyghweg als van de Brakkeveldweg komende bezig is om de overweg over te steken. Op de foto is ook nog te zien dat men druk bezig is met de bouw van de kerktoren van de Opstandingskerk in de H. A. Lorentzstraat. Op de tweede foto zien we dat men voor een gesloten overweg staat te wachten voor een passerende trein. Het is natuurlijk een stukje jeugdsentiment maar velen zullen er met veel plezier naar terugkijken.

6 Comments on “746 – De Helderse overweg.

  1. Bij het zien van die trein met coupés die elk eigen (en zware) buitendeuren hadden, denk ik nog altijd: “Teun, haal iets!”.
    Op het station namen een vrouw en een man afscheid, de man stond op het perron, de vrouw stond -in de coupé waar ik in zat- bij zo´n deur.
    De man smeet de deur dicht en de vrouw zei door het openstaande raampje: “Teun, haal iets!”. Dat bleek wel een ongelooflijk rustige reactie, andere vrouwen zouden gegild hebben, want ze had die zware deur op haar rechter duim gekregen.
    Terwijl een conducteur met EHBO zich over de mishandelde duim ontfermde, had Teun iets gehaald: een glas water.

  2. Wat een fantastisch mooi verhaal meneer Zuidweg bedankt hiervoor.

  3. Inderdaad Cees een mooi stukje jeugdsentiment. In 1956 zijn wij vanuit de Schoolstraat naar de Sluisdijkstraat 118 verhuisd en woonden dus vlak bij de overweg. Als mijn vader mij zou schaken aan de andere kant van het spoor dan was ik nog niet jarig. In die tijd luisterde je nog naar je ouders en kan mij ook niet herinneren ooit in mijn eentje de spoorweg over te zijn gestoken. Ik herinner mij nog wel een patatzaakje vlak voor de spoorboom links.

  4. Ik dacht ik moet toch maar eens reageren, want wat een leerzame en interessante rubriek is dit.